امروز آخرین پنجشنبه ساله.عید نوروز دوباره توی راهه و بهار زیبا داره از راه میرسه.امسال اولین سالیه که تو کنار هفت سین خونتون نیستی و از کشورت دوری.یاد عیدای قدیم می افتم. یاد بچگی هامون که چقدر انتظار دیدن همو میکشیدیم و چقدر دلامون برای هم میتپید.
اون روزا سلام چه واژه قشنگ وآسونی بود وخداحافظ چه سخت و پر از بغض پنهان برای ما.ولی تو اینبار حتی خداحافظی هم نکردی که من به سلام دوباره دلخوش باشم.

انگار روزگار یه خط عجیب روی همه دوست داشتن ها کشید و مارو از هم دور کرد وانگار از یاد ما برد اینرو که ما برای هم بودیم.

امروز که رفتم بیرون روبان قرمز خریدم و وقتی اومدم خونه اونارو به بامبوهای اتاقم گره زدم.شاید یه جورایی یکی از آرزوهای گره خورده برای تو بود!انگار هنوزم مثل همیشه کم میارمت و باز هم مثل عیدای دوران کودکی قلبم برات میتپه.حتی اگه سالها نبینمت باز هم با اولین دیدار دوباره گرمی نگاهت و صدات برام آشناست.

آرزو میکنم دوباره تو بیایی و یه روزی برسه که من روبان قرمز یکی از شاخه های بامبو رو برای تو باز کنم.. اون روزی از راه برسه که من بتونم دوباره صداقت وپاکی قلبها و عشق و حتی بهار واقعی رو باور کنم.



به امید آن روز...